چرا با وجود این همه تلاش، فرزندم هنوز نتیجه نمیگیرد؟
شاید این داستان، داستان خانه شما هم باشد...
شاید شما هم از آن پدر و مادرهایی باشید که هر شب با یک نگرانی مشترک به خواب میروند.
نگرانیای که کمتر درباره آن حرف میزنید اما هر روز در ذهن شما تکرار میشود:
«خدایا آینده فرزندم چه میشود؟»
شاید برای او بهترین مدرسهای را که میتوانستید انتخاب کردهاید.
شاید هزینه کلاسهای مختلف را پرداخت کردهاید.
شاید ساعتها کنارش نشستهاید، با او صحبت کردهاید، تشویقش کردهاید، گاهی دعوایش کردهاید و گاهی حتی به خاطر درس نخواندنش اشک ریختهاید.
اما هنوز یک سؤال آزاردهنده ذهن شما را رها نمیکند:
«پس چرا نتیجهای که انتظارش را داشتیم حاصل نمیشود؟»
چرا هر بار که از مدرسه برمیگردد، اولین کاری که میکند گرفتن گوشی موبایل است؟
چرا برای ساعتها وقت دارد فیلم ببیند اما برای بیست دقیقه مطالعه باید با او چانه بزنیم؟
چرا وقتی درباره آیندهاش سؤال میکنیم، یا سکوت میکند یا میگوید:
«نمیدانم...»
چرا بعضی دانشآموزان با امکانات کمتر، انگیزه بیشتری دارند اما فرزند ما با وجود همه حمایتها، هنوز مسیر خودش را پیدا نکرده است؟
اگر شما هم این سؤالها را دارید، بدانید تنها نیستید.
تقریباً هر روز با پدر و مادرهایی صحبت میکنیم که از یک درد مشترک گلایه دارند:
«احساس میکنیم هر کاری از دستمان برمیآمد انجام دادهایم، اما انگار هنوز چیزی کم است چون هنوز نتیجه دلخواه را نگرفتیم.»
بعضی خانوادهها فکر میکنند مشکل از مدرسه است.
بعضیها معلم را مقصر میدانند.
بعضیها جامعه، فضای مجازی یا دوستان فرزندشان را عامل اصلی میدانند.
و بعضی والدین از همه تلختر، به این نتیجه میرسند که شاید فرزندشان استعداد و هوش و توانایی کافی ندارد.
اما تجربه سالها کار با نوجوانان به ما نشان داده است که در بسیاری از موارد، مشکل در هیچکدام از این موارد نیست.
مشکل اصلی جایی عمیقتر پنهان شده است...
جایی که کمتر دیده میشود اما بیشترین تأثیر را بر نتیجه میگذارد.
ریشهای که دیده نمیشود
تصور کنید دو دانشآموز کنار هم نشستهاند.
هر دو در یک کلاس درس میخوانند.
هر دو یک معلم دارند.
هر دو کتابهای مشابهی مطالعه میکنند.
اما یکی با اشتیاق یاد میگیرد و رشد میکند و دیگری هر روز بیانگیزهتر میشود.
چه چیزی این تفاوت را ایجاد کرده است؟
پاسخ در «ذهنیت» نهفته است.
ذهنیت همان گفتگوی پنهانی است که هر روز در ذهن دانشآموز جریان دارد.
همان صدایی که میگوید:
«من نمیتوانم.»
«درس خواندن فایدهای ندارد.»
«موفقیت فقط برای آدمهای باهوش است.»
«دیگران از من بهترند.»
«هر چقدر تلاش کنم باز هم به جایی نمیرسم.»
«درس خواندن هیچ آیندهای ندارد »
«الان حرف اول و آخر رو پول میزنه نه تحصیلات»
«هر کسی تحصیل کرده، هشتش گِرویِ نُهِش هست و هر کی رفته بازار کاسبی کرده الان داره کیف میکنه»
وقتی این باورها سالها در ذهن یک نوجوان ریشه میدوانند، کمکم انگیزه او را میخورند.
او دیگر برای موفق شدن تلاش نمیکند؛ چون از قبل شکست و بی فایده بودن تحصیل را پذیرفته است.
او دیگر هدفگذاری نمیکند؛ چون باور ندارد که میتواند به هدف برسد.
او دیگر درس نمیخواند؛ چون در ذهنش نتیجه از قبل مشخص شده است.
و این دقیقاً همان جایی است که بسیاری از مدارس اصلا متوجه موضوع نمیشوند و یا اگر متوجه بشوند از کنار آن عبور میکنند.
چیزی که بسیاری از مدارس فراموش کردهاند
اغلب مدارس تلاش میکنند رفتار دانشآموز را تغییر دهند نه افکار دانش آموز را یعنی حفظ ظاهر مهمتر از باطن هست اما کمتر مدرسهای به سراغ تغییر ذهنیت او میرود.
برای همین معمولاً از ابزارهایی مانند:
- تهدید به افت نمره
- آزمونهای پیاپی
- مقایسه با دیگران
- ایجاد ترس از آینده
- فشارهای مداوم
استفاده میشود.
شاید این روشها برای مدتی کوتاه جواب بدهند.
اما آیا واقعاً یک نوجوان را عاشق یادگیری میکنند؟
آیا باعث میشوند خودش بخواهد تلاش کند؟
یا فقط او را وادار میکنند مدتی از روی ترس درس بخواند؟
واقعیت این است که انگیزهای که از ترس ساخته شود، دوام زیادی ندارد.
اما انگیزهای که از درون شکل بگیرد، میتواند آینده یک انسان را تغییر دهد.
نقطه تفاوت مدرسه ما
ما باور داریم قبل از آموزش ریاضی، فیزیک یا زیستشناسی باید یک موضوع مهمتر آموزش داده شود:
طرز فکر دانشآموز درباره خودش.
زیرا نوجوانی که باور دارد میتواند رشد کند، راه موفقیت را پیدا میکند.
اما نوجوانی که باور دارد نمیتواند، حتی بهترین فرصتها را هم از دست خواهد داد.
به همین دلیل یکی از مهمترین مأموریتهای ما در مدرسه، ساختن ذهنیتی قدرتمند، امیدوار و مسئولیتپذیر در دانشآموزان است.
ما تلاش میکنیم فرزند شما فقط درس نخواند؛
بلکه یاد بگیرد:
- به خودش اعتماد کند.
- برای آیندهاش هدف داشته باشد.
- از شکست نترسد.
- مسئولیت زندگی خود را بپذیرد.
- و مهمتر از همه، باور کند که میتواند موفق شود.
زیرا تجربه به ما نشان داده است که وقتی ذهنیت یک دانشآموز تغییر میکند، نمرهها، عملکرد تحصیلی، انگیزه و حتی کیفیت زندگی او نیز به تدریج تغییر میکنند و شاید این همان چیزی باشد که بسیاری از خانواده ها به آن نیاز دارند.